نیروانا

...Stories Of The Streets

nirvanayeman — Sat, 28 Jun 2008 13:32:18 GMT

جامعه ی سرد و تاریک Leonard Cohen در Stories Of The Streets بی نهایت تلخ و ملموس!!

The stories of the street are mine	داستان خیابان ها از آن من است
The Spanish voices laugh	صدای خنده اسپانیایی ها می آید
The cadillacs go creeping down	کادیلاک ها روی زمین
Through the night and the poison gas	میان شب و گاز سمی می خزند
I lean from my window sill	و من از لبه ی پنجره ی
In this old hotel I chose	این هتل قدیمی خم شده ام
Yes, one hand on my suicide	آری،یک دستم به سوی خود کشی می رود
And one hand on the rose	و دست دیگرم به سوی گل سرخ

I know you've heard it's over now	می دانم که شنیده اید همه چیز تمام شده
And war must surely come,	و جنگ خواهد آمد
The cities they are broke in half	شهر ها نیمه ویرانند و
And the middle men are gone.	مردان همه گریخته اند
But let me ask you one more time	ولی بگذارید بار دیگر از شما سوالی بپرسم
O children of the dust	ای فرزندان غبار
All these hunters who are shrieking now	آیا تمام این شکارچیان که فریاد میکشند
Do they speak for us?	به سعادت ما می اندیشند؟
And where do all these highways go	این بزرگراه ها به کدام سمت میروند؟
Now that we are free?	آیا آنجا آزاد و رها هستیم؟
Why are the armies marching still	برای چه ارتش ها سرود می خوانند
That were coming home to me?	آیا به خانه به دنبال من می آیند؟
O lady with your legs so fine	اوه.خانوم با ساقهای بسیار ظریف
O stranger at your wheel	اوه!غریبه ای همراه شماست
You are locked into your suffering	شما در رنج خود زندانی شده اید
And your pleasures are the seal	و شادی، کلید آن است
The age of lust is giving birth	زمان شهوترانی آغاز شد
And both the parents ask the nurse	و پدر و مادر از دو طرف شیشه
On both sides of the glass	از پرستار سوال میکنند
Now the infant with his cord	و نوزاد با بند نافش
Is hauled in like a kite	همچون کایتی در آسمان معلق است
And one eye filled with blueprints	یک چشم پر از سرمشق
One eye filled with night	و یک چشم پر از شب

بعد از مرگ آلبر کامو از آخرین رمان او" آدم اول" یا "انسان نخستین" تنها دست نوشته ای ماند که کامو مجال باز خوانی و ویرایش اون رو پیدا نکرد...ای کاش اون دست نوشته ها رو هیچ وقت ار تو کیف آلبر کامو پیدا نمی کردن...ای کاش آدم اول هیچ وقت چاپ نمی شد... واژه ها و جملات بسیاری که به دلیل نا خوانا بودن دست خط کامو با جای خالی نشان داده شده و تذکرات فراوان در حاشیه ی متن تمرکز رو از خواننده می گیره و تناقض ها ی برخی حوادث زیبایی اثر رو کم رنگ می کنه.

دست هفته نامه ی اعتماد درد نکته . هر چی از خوندن مقاله های امید نیک فرجام "سلینجر در 1965 مرد زنده ها را دریابید" و سجاد صاحبان زند "او به جاودانگی می اندیشد" لذت بردم عوضش از نوشته ی ضعیف و باری به هر جهت "زندگی سلینجر از نگاه زن های تاثیر گذار زندگی او " حرص خوردم.

چقدر زمزمه اش آرومم میکنه:

پای در زنجیر پرواز می کنم

با غم های درون اوج می گیرم

با شکست هایم به پیش می تازم

با اشک هایم سفر می کنم...

...Denpasar Moon

nirvanayeman — Mon, 09 Jun 2008 12:19:18 GMT

وقتي برق ها خاموش ميشه و همه جا در تاريكي مطلق فرو ميره و تنها چراغ هاي سبز امام زاده روشنند... وقتي از طراوت بارونو جادوي موسيقي مست ميشم...

Denpasar moon shining on an empty street…

But you were gone there was no one

you have vanished with my dreams….

وقتي خبر رو ميخونم مختصر و كوتاه...و بغض... و بهت... و دلتنگي... و پريشوني... پريشوني...خبر كوتاهه! خبر هاي بزرگ هميشه كوتاهند!

Denpasar moon shining on an empty street…

نادر جان با سطر سطر آتش بدون دودت زندگي كرديم، با گالان جنگيديم, عشق آموختيم ، با سولماز سلاح انتقام را صيقل داديم كه گالان به اعتبار خشونتش گالان بود و سولماز به اعتبار غرورش سولماز...با آق اويلر در انتظار ناجي صحرا چشم به جاده دوختيم, با درد هاي آلني درد كشيديم, با مارال سفر كرديم, مبارزه آموختيم ... با كلماتت مرد بزرگ، مست شديم... اشك ريختيم... خنديديم ...و آموختيم!!

با هليا در بار ديگر شهري كه دوست مي داشتم سفر كرديم, انتظار كشيديم و چه تلخ دانستيم كه "دستمال هاي مرطوب تسكين دهنده ي درد هاي بزرگ نيستند"...

... آتش بدون دود، كتاب هفتم (هر سر انجام، سرآغازي است) .... وقتي مي نويسي:

"اينطور بگويم و خلاصتان كنم: نوشتن "آتش بدون دود"، كمرم را شكست. تمامم كرد. خرد و خميرم كرد. خسته و بيمارم كرد. من از آن جمله نويسندگاني نيستم كه مي توانند خيلي راحت و روان و مسلط بنويسند، بي دغدغه و بدون شك. من نوشتن بلد نيستم و مي نويسم، و اين بسيار مهم و در عين حال غم انگيز است. كساني هستند كه شهادت بدهند برخي صفحه هاي اين كتاب حجيم، بيش از ده بار نوشته شده است، و همسرم گواهي خواهد داد كه چه كشيدم تا "آتش بدون دود" را به پايان جلد هفتم رساندم و چندين بار ، بدون هيچ علت محسوس، زير فشار نوشتن اين داستان، فكر خود كشي به سرم آمد...

هيچ كس بر مرگ فرزند خويش، آنقدر نگريسته است كه من بر سطر سطر اين كتاب گريستم..."

تو ميروي و دنيا بار ديگر حقارتش رو به رخ ما بي چرا زندگان مي كشد... ما نسل بي چرا ... نه ! نه! نه استاد !اين اشك ها براي خودمان است كه از تو، فكر تو، قلم تو ...و لبخند تو محروم ميشویم... مرگ؟؟!!! برای تو؟؟!!هرگز!! تو خلق کردی و جاویدی !...

استاد ما حالا خیلی چیز ها را می دانیم... حالا قانون لحظه هاي بزرگ آلني را مي دانيم: "هرگز هيچ لحظه اي ،عظيم تر از آن لحظه كه مي آيد نيست. لحظه ها ي بزرگ مي آيند، اما به گذشته نميروند. هيچ لحظه ي بزرگي متعلق به گورستان نيست. لحظه ها به ما مي رسند، ما را در ميان مي گيرند، اندكي نزد ما درنگ مي كنند، اگر لياقت بهره گيري شرافتمندانه از آنها را داشته باشيم، به دادمان مي رسند و اگر نداشته باشيم، طبق قانون طبيعي لحظه هاي بزرگ، واپس مي نشينند،براي مدت ها. بزخو مي كنند، تا باز، كي. لحظه هاي تنومند و بردبار نمي گذرند تا نابود شوند . آنها در ظلمت تفاخر ما كه خود را مالك آن لحظه ها مي دانيم موميايي نمي شوند. آنها عقب گرد مي كنند، شتابان،و در انتظار انسان لايق مي مانند..."

...حالا ميدانيم كه "مي توانيم ايمان به تقدير را مغلوب ايمان به خويش كنيم"...مي دانيم استاد !!!

و بار ديگر مردي كه دوست ميداشتم...و بغض...

این یک هفته با این چند تا آهنگ زندگی کردم و مست شدم:

Hope از Anathema با اون شعر معرکه ی اولش که تو سکوت محض خونده می شه و از خود بی خودت می کنه ( باید یه ترجمه ی خوب براش بنویسم)...

Denpasar Moon از Colin Bass

Turn the page,شاهکاره Bob seger ...

و شاهکاره WHEN A BLIND MAN CRIES از Deep purple که بی نهایت تلخ و زیباست...

و حتی یک کلمه هم نگفت ...

nirvanayeman — Wed, 10 Oct 2007 19:46:18 GMT

سپیدی سیگار را میان لب های پریده رنگش دیدم...

فهمیدم دوستش دارم

...

هاینریش بل

nirvanayeman — Sat, 08 Sep 2007 16:58:20 GMT

شناسنامه‌ی من که المثنّی نیست

بی کس تر از من خودِ بی کسی ست

دلم خوش است که نامم شوهرِ کسی‌ست

دلم خوش است شاعرم

دوست دارم

دنیا خانه‌ی من است...

چه ناخوشم!

بفرمای هیچ دری هرگز خوش آمد نگفت

به ورودم

تنها کسی که بیا اینجا تعارف کرد

درِ زندان بود

زندانی که در آن آزادم

حرفِ لختی بزنم با دیوار

دیواری که از ترسم رفته سربالا

آن بالا

آموزگاری ست

که وقعی نمی‌گذارد به هرچه می‌پرسم

درسم بهانه بود

به مدرسه درگوشه‌ی دلها می‌رفتم

دلی گرفتم

که در بساط ندارد آهی

مستی اجاره می‌کند از بطری

دلش خوش است

که از من خلاصی ندارد کسی

فقط خداحافظی‌ست که تنها می‌کند شتاب!

دلش خوش است علی تنهاست

چه ناخوش است

علی بسیار است!

بسیار کرد و به گوشَت نرفت زبانی که می‌ریختم!

هنوز طبقِ خودی و مثلِ مدام در اشتباهی

گناهی نکردی که در خورَش کنم بخشیدن

خفته روی تهمتن

سینه‌ی تو سنگِ قبری بود و اندامت جسد

سینمای وضعِ رسوایی که خود داری هنوز آیینه اکران می‌دهد

سعیِ خراب نکن

که سرطانی از دلم راندی

دلت خوش است که آن را سوزاندی!؟

طرزِ لبانِ تو را باور نمی‌کنند

برای که داری رأی جمع می‌کنی؟

در دیوانگیِ من شنای خیلی‌ها به ساحل رسید

به قایقِ در گِل نشسته هم بادبانِ بی‌پاره داد عصیانم

مگر طوفان کمک به نوح نکرد!؟

باری

بهمن زاده‌ای که داری پرتاب می‌کنی

از کوه کم نمی‌کند

دریا زاده اشک نمی‌ماند

ایمن از سیلی که خواهد شد نخواهی ماند

خوابِ خراب نکن

که هر چه گفتی لاف بود

خمیازه وقتِ خواب بود

گوشی مهیّا کن

تا روبروی هوش بنشیند

آیینه‌ای که مرتّب کردی

سخنرانی برای تو می‌دهد اکران

شیرین که شهد بر بناگوشِ خود نمی‌ریزد

عشقِ تو عاشق تر از تو به توست

اقرار کن

فرهادِ بیخودی می‌شدم اگر

سابقه از پرویز کش نمی‌رفتم

گوشی خراب نکن!

برنمی‌دارند!

شناسنامه‌ی من که المثنّی نیست

سراغم از آدم چنان می‌گیرند

که هرچه می‌پرسند بیرونِ در است

دستی هرز کرده‌اند

که کوبه بر درِ خانه‌ی دیگر می‌کوبد

پیدا نمی‌شود دیگر

پیدا نمی‌کند کسی در من

تا تو بیایی

علی عبدالرضایی

روزی دوستی بهم گفت من پایبند اخلاق نیستم.گفتم خوب پس بگو ضد اخلاقم. پوزخندی زد و گفت : من که عبدالرضایی نیستم...

شاید گذشته ی مشترکش با گراناز موسوی بهونه ای بود تا به سراغش برم...به هر حال کشفی بود بی نهایت ارزشمند...

به قول خودش:

در شعرهای من که چیزی نبود، چیزی بود که هیچکس را به سوی نمی‌برد، تنها سوءِتفاهمی را که خود ایجاد می‌کرد، از بین می‌برد. مهم ترین چیز دراین شعرها چیزی بود که اصلن مهم نبود، گرچه خیلی هوای حوّا می‌کرد ولی آدم به دنیا علاوه نکرد، نوحی پشتِ سر گذاشت که کشتی نداشت! پس بین ِ بادی که در کار نیست، این بادبان که کار گذاشتید برای چیست؟ دریا که با کسی دوست نیست!

دوستانی که دوستم دارند همه می‌دانند که من کسی را دودستی دوست ندارم. هنوز علاقه دارند، دنبال ِ چیزی که در دسترس دارند، در دوردست بگردند. آنها همه بیمارند، هنوز دارند درهمه جای آسمان که همین معمولی ست، تخم ِ مرگ می کارند. هیچ لحظه ای امن نیست. و فرقی قائل نمی شود بین ِ آنها که بینی قائل نیستند. من با این بی تفاوتی ست که تفاوت دارم!

از بازی ِ کاذبی که هنر پیشه کرده اند، اگر پرده بردارم مجبورم که به تنهایی تباه شوم.

چرا بمیرم؟

هنوز سردم نیست.

وهمین درکِ لاغر برایم کافی‌ست.

nirvanayeman — Fri, 16 Mar 2007 19:31:18 GMT

میدونم اینجا بوی نم گرفته شاید به خاطر شرجی بودن هوای چابهار یا شایدم خیس خوردن کبریتای مغز خودمه!

تو به جاده میزنی و من همیشه با یه طیاره عمان رو مجذوب میشم ...فکر میکنم چرا این طیاره همیشه اصرار داره نو مغز من کنه که فاصله ها کوتاهند ؟ حتی وقتی سفر نامه ی احمقانه ی منصور ظابطیان رو می خوندم این جمله آزارم داد : "بهار چابهار در فاصله ی دو ساعته از زمستان تهران " چقدر احمقانه!! از من بپرس فاصله تا کجاست نه از این فوکر بی روح آهنی که این همه دریا هنوز عاشقش نکرده... از من بپرس اون آفتاب وحشی و داغ کجا و این دود و دم غریب کجا؟

هر بار که بر می گردم تا چند روزی گیجم زمان می بره تعادل برقرار کردن بین اون سکوت و ریتم آروم زندگی و این همه شلوغی و جون کندنای خنده آور!! اینجا که میام چشم وا می کنم می بینم حتی منم یه جورایی دارم ناگزیر با این سیل می رم و ...

این چند روز تهران اتاق آبی خودم فارغ شدن از کلاس و دانشگاه و داد و بیدادای خوابگاه و این آهنگ که بی نهایت با منه :

Empty spaces fill me up with holes
Distant faces with no place left to go
Without you within me I can’t find no rest
Where I’m going is anybody’s guess

I’ve tried to go on like I never knew you
I’m awake but my world is half asleep
I pray for this heart to be unbroken
But without you all I’m going to be is incomplete

Voices tell me I should carry on
But I am swimming in an ocean all alone
Baby, my baby
It’s written on your face
You still wonder if we made a big mistake

I’ve tried to go on like I never knew you
I’m awake but my world is half asleep
I pray for this heart to be unbroken
But without you all I’m going to be is incomplete

I don’t mean to drag it on, but I can’t seem to let you go
I don’t want to make you face this world alone
I want to let you go (alone)

I’ve tried to go on like I never knew you
I’m awake but my world is half asleep
I pray for this heart to be unbroken
But without you all I’m going to be is incomplete

Incomplete

و نگاه هایی که فقط برای توست

...

هفت بار می خونمش فقط هفت بار

انجمن شاعران مرده

nirvanayeman — Sat, 13 Jan 2007 21:18:18 GMT

O captain!my captain! Our fearful trip is done

,The ship has weathered every rack, the prize we sought is won

,The port is near ,the bell I hear , the people all exulting

;While follow eyes the steady keel , the vessel grim and daring

But O heart !heart! heart

O the bleeding drops of red

Where on the deck my captain lies

... Fallen cold and dead

ای ناخدا ! ناخدای من!

سفر پر خطرمان پایان یافت . آنچه خواستیم فتح کردیم.

بندر نزدیک است .صدای ناقوس ها به گوش می رسد .مردم شادی می کنند و

در مقابل چشم های منتطرشان کشتی سخت و با شهامت به پیش می آید

لیکن

ای قلب ! قلب! قلب.

قطره های سرخ ...

و ناخدای من بر عرشه آرمیده

باجسم سرد و بی روحش...

ای ناخدا ! ناخدای من!

برخیز و صدای ناقوس ها را بشنو

برخیز !پرچمها برای تو بالا می روند

شیپور ها برای تو می زنند

این حلقه های گل برای توست ...

بخاطر تو فریاد می کشند و بی تابی می کنند

...

ناخدای من پاسخ نمی دهد و لبهای خاموش و پریده رنگش...

...

کشتی قاتحانه پهلو می گیرد

ساحل در غوغا

ناقوس ها در فریاد

و من با گام های سوگوارم بر عرشه ای که

ناخدایم بر آن آرمیده...

"walt whitman"

nirvanayeman — Tue, 21 Nov 2006 20:23:18 GMT

فکر می کرد داستان باید ساده تر از این باشه...چشم هاشو گم کرد...

تلخ بود مثل سیگارش...گاهی فکر می کرد نقابش براش پیدا می کنه. دیر فهمید که اونم یه دیوونه ی

بی نقابه

گس بود مثل دوست داشتن...نگاهشو گم کرد...

البته خیلی اهمییت نداشت !! فقط فکر می کرد...آره....گمونم این طور باشه

دستش رو گذاشت روی صورتش...حفره ی عمیق چشم هاش...

پ.ن

و رشک میبرم

به واژه ها که از درون

گلوگاهت را

بوسه میزنند

"اسماعیل خوئی"

nirvanayeman — Tue, 17 Oct 2006 08:52:18 GMT

ـ باید گقت.. باید بگویم ...

ـ هیچ ...

ـ من ...

ـ سکوت ...

ـ نگاه کن اینجا سکوت در تابوت چوبی اش دفن می شود

و من

دختر در به در این همه راه نرفته

این همه بیراهه ی ندیده ...

مرثیه خوان چه می شوم؟

و سکوت؟؟

ـ کجا ؟؟

ـ نمی دانم ...

شاید

به سیاهی دامن شب

که از سپیدی این لباس

دوست تر می دارمش

...

حوض دلم هی پر تر

و دهانم ...

...

امشب

دختری با لبان خار دارش

تنی سوخته

و موهای کوتاهش که در غزل غزل هیچ کدامتان پریشان نمی شود

...

کجایی ای بیابانی تر از من؟؟

من ...

فریادی ...

بغضی که از شکستنش بیزارم...

ـ هیس !! آرام تر... !! همه خوابند!!

nirvanayeman — Mon, 09 Oct 2006 19:11:18 GMT

پاییز هیچ حرف تازه ای برای گفتن ندارد
با این همه
از منبر بلند باد
بالا که می رود
درخت ها چه زود به گریه می افتند!!

nirvanayeman — Sun, 01 Oct 2006 21:01:18 GMT

برگشتم و اینجا رو دوست دارم. خیلی!! اماهمیشه تو دلیلش می مونم.چرا؟چرااین طورسخت دلبسته اش شدم؟؟خیلی چیز ها رو جا گذاشتم و اومدم .اما این شهر با تمام غربت مقدسش ارزش دل کندن رو داره. می دونی فکر می کنم تنهایی بر عکس تصور خیلی ها راحت بدست نمی یاد .باید یاد بگیرم .باید بیش از این یاد بگیرم. دل کندن رو .سخت بودن رو.شکست خوردن و تنها گریستن رو...

من دیوانه ی شب های اینجام. به آرامش این شب حسادت میکنم و به سکوتش...

امروز بعد از چهار ماه رقتیم کنار دریا...با دیدنش احساس خوشبختی باز به سراغم اومد .خوشبختی؟؟نمی دونم شاید واژه ی مناسبی نباشه.اما مگه من ازش سهم زیادی می خوام؟ فقط می خوام تمام آبی این دریا .تمام ابر های این آسمون و همه ی سرگردانی های این جاده ها رو بریزم توی وجودم.این خواسته ی زیادی؟؟

...

نمی دونم همیشه یه اتفاق حتی در ساده ترین لحظات آدم رو به خودش می یاره...

من غرق شکوه دریا و پایین صخره ها چشمم می افته به پرنده یی که داره جون می ده گرفتمش تو دستام.حتی قدرت فرار نداشت.تمام شکوه دریا و وسعت آسمون از ذهنم پاک شد... و همون جا از خودم پرسیدم اینجا چه میکنی؟؟

آره .من عاشق اینجام. عاشق این جهنم پرتم که به قول بچه ها همیشه جاش زیر پونز نقشه است...من سهمی از بهشت نمی خوام...جهنم دوست داشتنی من پر از پسر بچه های سیاه دامن پوش. بچه هایی که باید یاد بگیرند هیچ وقت کم نخوان و همیشه سهم خودشون رو از زندگی بگیرند تنها با دست های خودشون و لحظه ای جسارت بودن رو از دست ندن. ...می خوام با اونا باشم حتی تا جهنم...

به خاطر این عشق احساس خوشبختی می کنم چون با ارزش ترین دلیل رو برای مبارزه کردن برای فریاد کشیدن پیدا کردم... از نالیدن بیزارم .دو راه دارم: فریاد یا سکوت

بیش از این نمی خوام بنویسم.نوشتن این آرمانها از نظر من فقط شعار دادن این ها رو هم نوشتم که روزی شرمنده ی دلم نباشم

باید دوید نیروانا تا نفس هست باید دوید. راه رفتن کار ما نیست!!!